Zmieniono też niezwłocznie ustawę  z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne  (tekst jednolity Dz.U.06.89.625 j. t. z późń. zm) )  ustawą  z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.10.21.104) która weszła w życie z dniem 2010.03.11,dokonując nowelizacji aArt. 57. 1. W razie nielegalnego pobierania paliw lub energii z sieci przedsiębiorstwo energetyczne pobiera opłaty za nielegalnie pobrane paliwo lub energię w wysokości określonej w taryfach lub dochodzi odszkodowania na zasadach ogólnych.

rt. 57.

Stanowi on obecnie ,że:

1. W razie nielegalnego pobierania paliw lub energii, przedsiębiorstwo energetyczne może:

²⁷⁹⁾ Art. 57 zmieniony przez art. 1 pkt 39 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz.U.10.21.104) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 marca 2010 r.

1)   pobierać od odbiorcy, a w przypadku, gdy pobór paliw lub energii nastąpił bez zawarcia umowy, może pobierać od osoby lub osób nielegalnie pobierających paliwa lub energię opłatę w wysokości określonej w taryfie, chyba że nielegalne pobieranie paliw lub energii wynikało z wyłącznej winy osoby trzeciej, za którą odbiorca nie ponosi odpowiedzialności albo

2)   dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2. Należności z tytułu opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 1, stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.)

Autor : Radca prawny Wojciech Zręda

Sąd Okręgowy w S. przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne  sformułowane w sposób następujący :

„Czy dla ustalenia odpowiedzialności za nielegalny pobór energii  określony w art. 57 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 z późn. zm.) konieczne jest wykazanie poniesienia szkody przez zakład energetyczny, czy też wystarczające jest ustalenie ingerencji w układ pomiarowy, która stwarza potencjalną możliwość zafałszowania pomiarów?”

Sąd Najwyższy odpowiedział :

Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć odbiorcę energii elektrycznej opłatami określonymi w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm.) tylko wtedy, gdy taka energia została  rzeczywiście pobrana.

Sporą część uzasadnienia zawiera opis stanu faktycznego ,moim zdaniem , istotnego dla zrozumienia uchwały .

Dostawca energii (dalej jako powód) wniósł przeciwko  spadkobiercom zmarłego powództwo o zasądzenie kwoty 26.875,08 złotych tytułem zapłaty za nielegalny pobór energii wraz z odsetkami od dnia 1 marca 2006 r.

Sąd Rejonowy wydał przeciwko pozwanym nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym na kwotę 26.857,08 złotych. Pozwani wnieśli sprzeciw od tego nakazu.

Sąd Rejonowy oddalił powództwo ustalając ,że:

1)     spadkodawca zawarł z powodem  umowę sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług przesyłowych.

2)     w dniu 7 lutego 2006 r. pracownicy powódki przybyli do budynku Zenona J. i dokonali niezapowiedzianej kontroli układu pomiarowo-rozliczeniowego. W wyniku kontroli stwierdzili istnienie samowolnie rozbudowanej wewnętrznej linii zasilania na strychu budynku. Przebudowa polegała na założeniu urządzenia zasilającego skrzynkę na zewnątrz budynku z nielegalnym licznikiem. Licznik ten zasilał pomieszczenia gospodarcze oraz skrzynkę rozdzielczą w piwnicy połączoną z instalacją budynku. W trakcie kontroli układ nie był włączony. Po zakończeniu kontroli powódka wystawiła dnia 14 lutego 2006 r. fakturę VAT na kwotę 26.857,08 zł i wezwała Zenona J. do zapłaty.

3)     W stosunku do spadkodawcy toczyło się postępowanie karne w sprawie zarzutu kradzieży energii w okresie od dnia 24 listopada 2003 r. do dnia 7 lutego 2006 r., które zakończyło się wyrokiem uniewinniającym

4)     Sąd Rejonowy przyjął, że nie wykazano, aby istniejąca ingerencja w układ pomiarowy powodowała nielegalny pobór prądu. W ocenie Sądu Rejonowego, samo stwierdzenie ingerencji w układ pomiarowy nie jest wystarczające do uznania, że mamy do czynienia z nielegalnym poborem energii.

5)     Powódka wniosła apelację od wyroku Sądu Rejonowego.

Przy rozpoznawaniu apelacji Sąd Okręgowy w S. powziął wątpliwość wyrażoną w zagadnieniu prawnym przedstawionym do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy dokonał analizy ustawodawstwa i skonstatował ,że :

1)     Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm.; dalej: pr. energ.), w razie nielegalnego pobierania energii z sieci przedsiębiorstwo energetyczne pobiera opłaty za nielegalnie pobraną energię w wysokości określonej w taryfach lub dochodzi odszkodowania na zasadach ogólnych.

2)     Zdaniem Sądu Najwyższego Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lipca 2006 r., K 37/04 (OTK 2006, nr 7A, poz. 79) wyjaśnił, że w wypadku nielegalnego pobierania energii przedsiębiorstwo energetyczne ma do wyboru dwie możliwości:

a)      pobranie opłaty w wysokości określonej w taryfach za nielegalnie pobraną energię

b)      albo dochodzenie odszkodowania na zasadach ogólnych.

Z uzasadnienia wynika (gdyż komentujący nie miał dostępu do akt) że powód dochodzi od pozwanych opłaty za nielegalnie pobraną energię, a nie odszkodowania na zasadach ogólnych”. Tak więc prawdopodobnie obciążyła pozwanych opłatą taryfową .

Sąd Najwyższy ustalił ,że definicję nielegalnego pobierania energii zawiera art. 3 pkt 18 prawa energetycznego . Zgodnie z tym przepisem w pierwotnym brzmieniu, nielegalnym pobieraniem energii było pobieranie energii bez zawarcia umowy z przedsiębiorstwem lub niezgodnie z umową. Zmiana tego przepisu została dokonana w ustawie z dnia 4 marca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 552).

Obecnie nielegalnym pobieraniem energii jest pobieranie jej bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub przez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych przez układ pomiarowo-rozliczeniowy (a więc także poprzez użycie słynnych magnesów neodymowych).

Według art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2005 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy. Tym bardziej więc przepisy ustawy z dnia 4 marca 2005 r. stosuje się do spraw wszczętych po jej wejściu w życie.

Taryfy określające opłat wysokość za nielegalnie pobraną energię były dawniej zamieszczone w § 43 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną (Dz. U. Nr 105, poz. 1114). Obecnie w tym zakresie obowiązuje rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną (Dz. U. Nr 128,

poz. 895 ze zm.). Zgodnie z § 44 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy tego rozporządzenia.

Roszczenia dochodzonego w  komentowanej sprawie przez powódkę dotyczy § 40 ust. 2 rozporządzenia, który odrębnie określa wysokość opłat w wypadku udowodnionego okresu nielegalnego pobierania energii elektrycznej oraz w sytuacji, gdy nie można ustalić ilości nielegalnie pobranej energii elektrycznej.

Sąd Najwyższy  zgadza  z poglądem wypowiadanym w orzecznictwie i piśmiennictwie, że przewidziana w art. 57 ust. 1 pr. energ. opłata za nielegalnie pobraną energię ma charakter cywilnoprawny i odszkodowawczy. Nie ma natomiast podstaw do traktowania rozważanej opłaty jako mającej charakter kary ustawowej w rozumieniu art. 485 k.c., do której miałyby odpowiednie zastosowanie przepisy o karze umownej. Kara ustawowa bowiem, podobnie jak kara umowna, wiąże się funkcjonalnie z odpowiedzialnością za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, a więc odpowiedzialnością kontraktową.

Tymczasem ,zdaniem Sądu Najwyższego art. 57 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 18 pr. energ. obejmuje trzy różne stany faktyczne, które jednak nie polegają na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu zobowiązania wynikającego z umowy sprzedaży energii elektrycznej, ale stanowią delikt, określony w ustawie jako nielegalne pobieranie energii. W konsekwencji oczywiście niedopuszczalne byłoby odpowiednie stosowanie art. 484 § 1 zdanie pierwsze k.c.,zgodnie z którym kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Oznaczałoby to, że przedsiębiorstwo energetyczne byłoby zwolnione z obowiązku dowodzenia szkody i jej wysokości, co pozostawałoby w sprzeczności z wykładnią gramatyczną art. 57 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 18 pr. energ. Z przepisów tych wynika bowiem jednoznacznie, że obowiązek wniesienia opłaty powstaje w wypadku nielegalnego „pobierania” energii, a więc faktycznego, a nie tylko potencjalnego, jej odbierania i korzystania z niej. Zostało to wyraźnie potwierdzone w § 40 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2007 r., co jest o tyle zrozumiałe, że przepisy aktu wykonawczego nie mogą być sprzeczne z ustawą. Wobec jasnej treści przepisu zbędne jest sięganie do dalszych metod wykładni, takich w szczególności,jak wykładnia funkcjonalna bądź systemowa. Inaczej mówiąc, interpretatio cessat in claris. Zasada clara non sunt interpretanda, trafnie odrzucona w zakresie wykładni oświadczeń woli (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2004 r., II CK 116/03, niepubl. i z dnia 17 czerwca 2009 r., IV CSK 90/09, niepubl.), znajduje bowiem zastosowanie w odniesieniu do wykładni przepisów prawnych.

Jak rozumieć uchwałę :

1)      Uchwała , jak się wydaje,  nie odpowiada jasno  na pytanie Sądu Okręgowego .

a)Pytanie brzmiało  bowiem :

Czy konieczne jest wykazanie poniesienia szkody przez zakład energetyczny, czy też wystarczające jest ustalenie ingerencji w układ pomiarowy, która stwarza potencjalną możliwość zafałszowania pomiarów.

c)       Sąd Najwyższy odpowiedział :

Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć odbiorcę energii elektrycznej opłatami określonymi w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm.) tylko wtedy, gdy taka energia została  rzeczywiście pobrana.

2)      Moim zdaniem  treść uchwały (ale czytana wraz z uzasadnieniem ) nie pozwala wysnuć innego wniosku niż ten , że aby odbiorcę energii obciążyć opłatami taryfowymi wydanymi na podstawie art. 57 ust. 1 prawa energetycznego , trzeba udowodnić , że ingerencja w układ pomiarowy spowodowała nielegalny pobór energii  i oraz szkodę jaką zakład poniósł .

3)     Możliwa jest jednak i tak interpretacja że aby odbiorcę energii obciążyć opłatami taryfowymi wydanymi na podstawie art. 57 ust. 1 prawa energetycznego , trzeba udowodnić okoliczność pobierania energii poprzez  układ pomiarowy w który dokonano ingerencji.

4)      Tak więc oczekiwać należy na stosowanie tej uchwały przez Sądy . Wątpliwości które moim zdaniem , nadal istnieją  ,może  wyjaśnić  tylko orzecznictwo

Sąd Najwyższy dnia 10.12.2009 r w sprawie sygn. akt III CZP 107/09 podjął uchwałę:

Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć odbiorcę energii elektrycznej opłatami określonymi w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm.) tylko wtedy, gdy taka energia została rzeczywiście pobrana.

Orzeczenie powyższe zapadło po przedstawieniu Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy w S. następującego zagadnienia prawnego:

„Czy dla ustalenia odpowiedzialności za nielegalny pobór energii określony w art. 57 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 z późn. zm.) konieczne jest wykazanie poniesienia szkody przez zakład energetyczny, czy też wystarczające jest ustalenie ingerencji w układ pomiarowy, która stwarza potencjalną możliwość zafałszowania pomiarów?”

W uzasadnieniu tejże uchwały Sąd Najwyższy potwierdził ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że  w wypadku nielegalnego pobierania energii przedsiębiorstwo energetyczne ma do wyboru dwie możliwości:

1. pobranie opłaty w wysokości określonej w taryfach za nielegalnie pobraną energię
2. albo dochodzenie odszkodowania na zasadach ogólnych.

Druga z możliwości, a więc dochodzenie odszkodowania na zasadach ogólnych pociąga za sobą konieczność wykazania przez przedsiębiorstwo energetyczne w procesie o odszkodowanie wysokości szkody, winy oraz związku przyczynowego pomiędzy działaniem osoby nielegalnie pobierającej energię a szkodą. Nie ma więc nic dziwnego w tym, że przedsiębiorstwa energetyczne niechętnie korzystają z tego sposobu dochodzenia roszczeń.

Omawiana uchwała Sądu Najwyższego dotyczy natomiast pierwszego przypadku. Przedsiębiorstwo energetyczne po przeprowadzeniu kontroli w trakcie której stwierdzono istnienie samowolnej wewnętrznej linii zasilania na strychu budynku, wystawiło odbiorcy energii fakturę VAT na kwotę 26 857,08 zł na podstawie taryfy.

W tym miejscu podkreślić należy, że dotychczasową praktyką przedsiębiorstw energetycznych było obciążanie odbiorców opłatami określonymi w taryfach, w sytuacji gdy kontrola stwierdzała ingerencję odbiorcy w układ pomiarowy, niezależnie od faktu, czy rzeczywiście ta ingerencja miała wpływ na zafałszowanie pomiarów. Takie stanowisko było forsowane przez przedsiębiorstwa energetyczne w procesach o zapłatę na podstawie  art. 57 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne. Zakłady energetyczne stały na stanowisku, że opłata o której mowa ma charakter kary ustawowej, a do jej pobrania wystarczy jedynie stwierdzenie, że miała miejsce ingerencja w układ pomiarowy. Wedle poglądów dostawców energii, przedsiębiorstwa energetyczne zwolnione były z obowiązku dowodzenia szkody i jej wysokości.

Sąd Najwyższy w omawianej uchwale zakwestionował poglądy reprezentowane przez przedsiębiorstwa energetyczne.  Stwierdził, że takie rozumowanie prowadziło by do sytuacji w której przedsiębiorstwo energetyczne byłoby zwolnione z obowiązku dowodzenia szkody i jej wysokości, co pozostawałoby w sprzeczności z wykładnią gramatyczną art. 57 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 18 pr. energ. Z przepisów tych wynika bowiem jednoznacznie, że obowiązek wniesienia opłaty powstaje w wypadku nielegalnego „pobierania” energii, a więc faktycznego, a nie tylko potencjalnego, jej odbierania i korzystania z niej.

Samo stwierdzenie ingerencji w układ pomiarowy nie jest więc wystarczające do uznania, że mamy do czynienia z nielegalnym poborem energii. Przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek wykazania w procesie o zapłatę na podstawie  art. 57 ust.1 szkody i jej wysokości, a więc rozmiarów faktycznego nielegalnego pobrania energii.

Zauważyć należy, że w sprawie na gruncie której zapadła omawiana uchwała, ingerencja w układ pomiarowy polegała na zamontowaniu przez odbiorcę nielegalnego licznika i układu wewnętrznego zasilania. Natomiast w praktyce równie częstą przyczyną stosowania przez przedsiębiorstwa energetyczne opłat „sankcyjnych” w wysokości określonej w taryfach jest stwierdzenie, że odbiorca używał w celu zafałszowania licznika magnesu neodymowego.

Z reguły w tzw. „ procesach o magnes neodymowy” stan faktyczny kształtuje się następująco: Odbiorca energii zauważając, że jego ostatni rachunek za prąd jest znacznie wyższy od dotychczasowych zgłasza przedsiębiorstwu energetycznemu reklamację. Do odbiorcy udaje się specjalna ekipa przedsiębiorstwa energetycznego, która demontuje licznik, spisuje stosowny protokół ( w którym nieczęsto zawarta jest uwaga, że na obudowie licznika stwierdzono zarysowania, najprawdopodobniej na skutek zastosowania magnesu neodymowego). Następnie licznik wysyłany jest do ekspertyzy, która z reguły jest jednoznaczna – nagłe zawyżenie pomiaru spowodowane było rozmagnesowaniem tarczy hamującej licznika spowodowanym oddziaływaniem na licznik silnego pola magnetycznego, najprawdopodobniej przez zastosowanie magnesu neodymowego. Wówczas przedsiębiorstwo energetyczne wystawia odbiorcy fakturę VAT opiewającą na kwotę tzw. „kary ustawowej” wynikającej z taryfy a stanowiącej integralną część umowy. Odbiorca odmawia zapłaty, dochodzi do procesu.

W trakcie postępowania sądowego, biegły sądowy z reguły wydaje opinię potwierdzającą stanowisko przedsiębiorstwa energetycznego – przyczyną zawyżonych wskazań licznika było zastosowanie magnesu neodymowego. Trudno podważyć taką opinię. Ewentualnymi zarzutami mogą być w takich przypadkach twierdzenia, że rozmagnesowanie licznika nastąpić mogło przez okresowe zmiany napięciowe prądu i „iskrzenie na stykach” z tym związane, wyładowanie atmosferyczne, czy też niezawinione przez odbiorcę oddziaływanie na licznik silnego pola magnetycznego spowodowane sąsiedztwem odpowiedniego urządzenia (  np. kolumny estradowej ). Oczywiście ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na pozwanym, a udowodnienie tych okoliczności jest niezwykle trudne.

Obecnie natomiast, na gruncie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10.12.2009 r. opinia biegłego sądowego o treści jak powyżej opisałem, moim zdaniem nie wystarczy do uznania , że powództwo przedsiębiorstwa energetycznego jest zasadne. Zakład energetyczny musi obecnie wykazać, że  zastosowanie magnesu neodymowego miało wpływ na zafałszowanie pomiaru liczników. Sąd rozpatrujący daną sprawę, aby uznać powództwo, musi zatem dojść do przekonania, że:

1. rzeczywiście licznik „ został potraktowany” magnesem neodymowym,
2. poprzez zastosowanie „neodymu” pozwany odbiorca pobierał nielegalnie energię elektryczną.

Odnośnie przesłanki z pkt. 2, pozostaje zastanowić się, w jaki sposób przedsiębiorstwo energetyczne może udowodnić rzeczywisty nielegalny pobór  energii? Czy wystarczy zestawienie rachunków za prąd ? Co w przypadku gdy okaże się, że przed kontrolą pracowników przedsiębiorstwa, a więc w okresie przed rzekomym zastosowaniem magnesu neodymowego przez odbiorcę, rachunki za prąd były w stałej wysokości? Co w przypadku gdy okaże się, że tarczę hamującą licznika potraktowano jednorazowo, niezwykle silnym ( nie powodując tym samym nielegalnego poboru energii ) polem magnetycznym? Z powyżej przedstawionymi problemami natury prawno- faktycznej zmierzy się zapewne praktyka sądowa. Wszakże uchwała Sądu Najwyższego nie jest źródłem prawa, stanowić może w polskim systemie prawnym jedynie drogowskaz. Moim zdaniem niezwykle ważny jest stan faktyczny na gruncie którego zapadła omawiana uchwała Sadu Najwyższego : powołany ( w sprawie karnej ) biegły po analizie rachunków za elektryczność stwierdził, że zużycie energii w gospodarstwie Zenona J. kształtowało się na przeciętnym poziomie gospodarstwa wiejskiego (budynki gospodarcze miały oddzielny pomiar) i że na podstawie dowodów rzeczowych nie da się zweryfikować, czy prąd z pominięciem licznika był pobierany

Reasumując powyższe rozważania, bezsprzecznie w sprawach na gruncie art. 57 ust.1 ustawy prawo energetyczne, należy wykazać fakt nielegalnego poboru energii ( szkodę ), nie zaś samą ingerencję w układ.

Kwestią dyskusyjną pozostawać może odpowiedź na pytanie:

Po co przedsiębiorstwo energetyczne ma udowadniać wysokość szkody, skoro i tak ewentualne roszczenie opiewać ma na wysokość kwoty wynikającej z taryfy? Odpowiedzi na to pytanie niestety nie znajdujemy w sentencji ani w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego .

(źródło : strona internetowa Sądu Najwyższego)

Nasz komentarz:

Określenie terminu wymagalności roszczenia o zwrot bezpodstawnego wzbogacenie (świadczenia nienależnego) sprawiało Sadowi Najwyższemu trudności .Mamy nadzieję ,że po opublikowaniu uzasadnienia będziemy znali jednoznaczne stanowisko Sądu Najwyższego

(źródło : strona internetowa Sądu Najwyższego)

Nasz komentarz:

W „Rzeczypospolitej” z dnia 18.12.2009  zamieszczono omówienie orzeczenia autorstwa  Magdaleny Januszewskiej cytującej radcę prawnego Arkadiusza Sobczyka adiunkta UJ oraz opinię prof. UJ  dr hab. Piotra Tuleja (  Dyrektora Zespołu Wstępnej Kontroli Skarg Konstytucyjnych i Wniosków Trybunału Konstytucyjnego ) ,  który słusznie zwraca uwagę na kłopot jaki ta uchwała  sprawi Trybunałowi Konstytucyjnemu . A. Sobczyk podkreśla praktyczne konsekwencje  uchwały . Wygranie sprawy przed TK poprzez orzeczenie,  iż dane rozumienie przepisu prawnego jest niekonstytucyjne będzie oto „pyrrusowym zwycięstwem”. Ze stanowiskiem Sądu Najwyższego trzeba się chyba zgodzić .Granice skargi konstytucyjnej oraz orzeczeń TK są zakreślone ( Zgodnie z artykułem 188 Konstytucji RP Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją ). Jeżeli zatem Trybunał Konstytucyjny uważa , że określony przepis sformułowany jest w sposób umożliwiający interpretację przeciwko  Konstytucji ,to naszym zdaniem , winien stwierdzić jego niekonstytucyjność . Powinien być zatem wyeliminowany z obrotu . Za niezgodną z porządkiem konstytucyjnym należy uznać sytuację , gdy prawo  obowiązuje , ale jedynie w określonym przez TK  rozumieniu . Tak więc zgodnie z art.401¹ kpc możliwość wznowienia postępowania cywilnego będzie dotyczyć wyłącznie sytuacji gdy  Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją , a nie tylko  jego określonej wykładni  .

(źródło : strona internetowa Sądu Najwyższego)